پنجره آبی

از آلت هایی که دو قلو به بار کردنم

panjere-abi — Mon, 31 Aug 2009 20:31:49 GMT

کاردم اگر نزنی خونم نمی چکد

نه آرامم از خیابان هات

نه از تنگاره هات

به تنگ آمده ام

از بو بدم می آید

بدم از گونه های نفتی یشان

بالا می آورم توی خیابان

که کسی جلوی بالا آورده هام می ایستد با یک برچسب قرمز

" باید قورتشان بدهی "

یکیم می خواهد دست بکشد

یکیم می خواهد وا شوم و آزادش بکنم

از بو بدم می آید

نافش بوی خون می دهد و هر چه بکشیش داخلم هست هنوز

از بو بدم می آید

بدم از گونه های خونی یشان

پایین می آورم توی خیابان

که کسی جلوی پایین آورده هام می ایستد با یک برچسب قرمز

باید قورتشان بدهم

اسماعیل قنواتی

شعری دیگر از من

panjere-abi — Thu, 28 May 2009 20:48:18 GMT

یکی که از خیابان رد می شود

چشم هام را به دور به خودش برد

دستم به تن

پاهام را به راه

یکی که از خیابان رد می شوم.

اسماعیل قنواتی

فراخوان

صفحه نخستین نشریه صوتی ادبیات ایران است که قصد دارد آثار ادبی را به صورت صوتی به گوش مخاطبان و دوستداران ادبیات برساند.

در این راستا آثار ادبی روی لوح فشرده قرار خواهد گرفت تا دسترسی آسان تر و بهتر برای علاقه مندان به ادبیات فراهم شود.

آرشیو این نشریه در وب سایت www.safhe.org برای شنیدن در دسترس علاقه مندان قرار خواهد گرفت.

برای رسیدن به این هدف از تمامی نویسندگان ، شاعران و اهل ادبیات دعوت به همکاری می نماییم. این همکاری می تواند در قالب ارسال حداقل سه اثر داستانی کوتاه یا مینی مال و حداقل سه شعر برای نشریه باشد. همچنین ارسال آثار می تواند به صورت صوتی یا مکتوب ( ترجیحا تایپ شده ) باشد.

به یکی از نشانی های زیر با ما تماس بگیرید :

آدرس سایت : www.safhe.org

پست الکترونیک : info@safhe.org

شماره تماس : 09166513090 اسماعیل قنواتی

صندوق پستی : بندرماهشهر- صندوق پستی 154 – اداره پست مرکزی

شعری از من

panjere-abi — Sat, 05 Jul 2008 15:52:18 GMT

کدام نقطه ات برای شروع کردن خوب است

یکی بود

و یکی ...

کدام کلمه به سطر می کشاندم؟

نبود.

همیشه کسی میان من فاصله می انداخت

یکی شمال رفت و یکی جنوب

یکی درخت کلاغ ها شد و یکی

غرق به دهان صدف ها

کسی نبود را هم

غمی نبود

من بودم و من

هزار حرف نگفته ی مرا

همه گوش شدم و گوشواره

نم ابری به لای لایی نوزید

برگ ریزانش شدم و ابری

هزار کلاغ از سرم پرید

دستی به شاخه هایم نوزید

کاش زمین سُرسُر ِ بود

سُر می خوردم از این گونه

لغزش میان گنبدان لغزان

انگشت هایم پیچک به زری

می لولیدم هی

به آب یاری دشت می زدم

جاری میان دو آب

طغیان می زدم از من

پرید که پرید

خاک به تنم

روح می شدم

تکان به تکانی

همیشه چیزی با خودم بلغور می کنم

که فردا شکل آدامس گرفته،

به لای لای

زلف پریشان کرده ی رویا

و بد جور بوی رخت خواب بالا می آورد شب ها

اسماعیل قنواتی

«مسافرها پیاده شوند»

panjere-abi — Sat, 24 May 2008 22:55:18 GMT

درود به همه دوستان

مانیها سایت ادبیات امروز است که می خواهد آزادانه صدای ادبیات امروز به گوش همه برساند.

برای راه یافتن به این هدف از همه شما دوستان عزیز درخواست می کنم که کارهای ادبی ( شعر ، ترانه ، داستان ، نمایشنامه ، ترجمه ، نقد ، مقاله و ... ) خود را برای ما بفرستید.

آثار خود را تنها به صورت فایل "ورد" برای ما بفرستید.

email : ghanavati_esmaeil@yahoo.com

http://www.newproline.com

maniha / مانیها

«مسافرها پیاده شوند»

این همه دست- دست کردن مان

به هیچ جا نمی رسد

این همه لب وا مانده

دست به دهان

به هیچ جا نرسید

این همه نزدیکی کردم ات و

دوری ام می دهی

دور می شوی ، دُورت می آیم

وا می روم ، وا می آیی

به این همه صندلی جفت-جفت

علاقه های به هم چسب

فیلم مشترک

جبر مشترک

خواب مشترک

و هر بلیتی کاغذ می شود

مچاله توی زباله

و با آن همه جفت گیری ها

فرد فرد

مسافران عزیز پیاده شوید

"آقا ، من پیاده نمی شوم

من صندلی ام را دوست دارم

پای پیاده پاهایم درد می گیرند

زانوهایم به زمین حساسیت دارند"

برگرد

حالا که حالا رسید

حالا را که دیدی

که کفش هایم برای نبودنت تنگ شده اند

برای پا به پای تو پاهایم را می زنند

برگرد

هنوز مثل گذشته دوست ات ندارم

می خوابانم ات

آرام ، نازت می کنم

برت می گردانم

برگرد

تا برت گردانم

آرام ، نازت کنم

می خوابانم ات

هنوز مثل گذشته دوست ات ندارم

اسماعیل قنواتی

یک شعر دیگر از من

panjere-abi — Wed, 19 Mar 2008 06:53:56 GMT

درود به همه ی دوستان نوروزتان شاد.

همه چیز از چیزی نمناک شروع می شد

چیزی شبیه ستاره نبود

دستی در کاری

این همه نبود

تاریک روشن اتاق بود و چراغ خیابان

دستی در کاری

نم نشسته بود

مثل هوا گرفته بود سفت

یک دورش زد

همه چیز از چیزی نمناک شروع می شد

چند دور عقربه که گذشت

تارهای سیاه

قسمت های مرا پوشاندند

تیغ به دست زده ام

که قسمت های خودم را بزنم

قسمتم بود ؟

قسمتم نبود ؟

چند دور عقربه نشسته بود

برای بودن تو

کنار گریه

با او بودی ؟ بی او نبودی ؟

چند دور عقربه

خنده بود

خنده نبود

چند دور عقربه گلایه

چند دورش زد

همه چیز با چیزی نمناک تمام می شد

اسماعیل قنواتی

یک شعر از من

panjere-abi — Mon, 07 Jan 2008 22:09:18 GMT

مثل همه ی کنار من ها

خیابان ها هم برای خودشان خودی هستند

با پوست های سیاه سفید ورم کرده

حمام رفته و آب ندیده ، ندیده ندیده

با این همه معشوقی که توی خود جا می دهند

راه می دهند به هر که رسید

و مثل سطرها همیشه اول و آخر دارند

هنوز مثل همیشه

مثل همه ی کنار من ها

بچه ی بچه ی

بیگلری ام

او که شهید شد

که مردم همه را دوست دارند

که روی خیابان دراز بکشد

روی پوست ترک خورده ی آن

تن نشست کرده اش

که تن ها گاهی

باید

جایی بنشینند

با نخ هایی که می دهند موشک ها به بالا می روند

چقدر بچه ی بچه ام

پا پتی ام ، گلوله ، توپ ، توی جوب

گل کوچیک که هیچ وقت بزرگ نمی شود

و برای گل همیشه گول می خورد

چه اتفاق های عجیبی

که توی خیابان ها نمی افتد

توی دلم

که مثل پل روی "خورکون" همیشه زنگ زده و کسی جوابش نمی دهد

هنوز سر قرارم هستم ولی

محکم

قدم بزن

با دوچرخه ، سه چرخه

چهار پا

روی من راه برو

و دنبال معشوقت را بگیر

می لرزم و نمی لرزانمت

لوله هایی که تخلیه ی انسان های دیگرند

مغزم را می شویند

مثل آن هایی که قول داده اند

لایروبی ام کنند

دلم را رنگ بزنند

دستی به تنم بکشند

کنار آدم ها حسابم کنند

نِه ایطوری که فقط سِرُم ، سِرِ آدمی ِ

نِه ایطوری که نی یوبِه سِیلوم کنی

قول داده اند که

دیگ سه کچک ایخه ، دیگولکم سه کچک

هنوز مثل دیگ ، پریگ ، پس پریگ و تمامی گذشته های دور و نزدیک

دیگلکم

اسماعیل قنواتی

موشک : به بادبادک هم به زبان بومی موشک می گویند.

خورِ کون : خوری در بندرماهشهر که مردم بومی به آن خورِکون می گویند.

نی یوبه : نمیشه

سیلوم کنی : نگاهم کنی

دیگولک : دیگ کوچک = قابلمه کوچک

کچک : بر گرفته از کچ به معنی گوشه – برای گذاشتن قابلمه بر روی آتش سه سنگ برای نگه داشتن ظرف در سه گوشه از آن می گذاشته اند که به آن کچک گفته می شود.

دیگ سه کچک ایخه ، دیگولک ام سه کچک : یک ضرب المثل قدیمی که در بندرماهشهر از آن استفاده می شده است.

دیگ : در سطر قبل از سطر آخر به معنی دیروز

پِریگ : پری روز = دو روز قبل

پس پریگ : پس پری روز = سه روز قبل

شعری دیگر

panjere-abi — Sat, 03 Nov 2007 12:58:39 GMT

چقدر غریبه پشت پرده غریبی می کنی

غریب نواز شده ام ، یک عمر

یک عقربه

بی تاب

با باک

این نور

که از کنار این همه پروانه سبز

در کنار این همه دوپا

سیاه آرامشش را دراز می کشد

چه طعم عجیبی می دهد این دود

این خاکستر نشسته در منم

چه جان می دهد این چایی رنگ خون

این خون رنگ رژ

که تو روی لب هایت کشیده بودی ام

خیس ، نقش لب هایت

که روی صفحه ی اول سالنامه ام کشیده ای

مثل ماهی عید هی می پرد ، مژگانم

این عقربه که هی قرمز می دود

و زمان همیشه ایستاده می گذرد

مثل تو

مثل من

که ایستاده روی نوک انگشتان پاهایم

به ذهن ورپریده ی

کوچه کوچ می کنم

به جسم گلوله خورده ی آن

به چاله های گلوله بازیمان

به تو که توی کوچه نبودی آن روز

توی باغ هم

این سایه

انعکاس آرامش

گلوله بازی جسم کیست

کاش نمی رسیدم

که رسیده ترینمان

یک روز می گندد

می گندد چیزی درونمان

باید برای تخلیه ی خود

به مخفی گاه بروم

باید برای ادامه ی هر خوب و بدمان

روی حفره ها زیر و رو

به بالای خودکارهایمان

این یک خودکاری اجباریست

چقدر ستاره توی آسمان می درخشد

چقدر ماه سرخ

من سیاه

چه مست شب این صندلی شده ام

چه چمنی توی دهن بزی خوش است

هی هیچ کس چرا مرا نمی بینی

من عاشقانه احمق تو ام

و با یک دسته گل بزرگ

که همیشه به آب می دهم

به سمت تو می وزم

هی هیچ کس چرا هی همه کسم می شوی

مثل مار می خواهم به دور تو بپیچم

که این حس لامسه ی خودم را لمس کنم

این حس لامصب زنده بودنم را

بروی تو بکشم

اسماعیل قنواتی

و این هم یک شعر دیگر از من

panjere-abi — Fri, 22 Jun 2007 09:20:14 GMT

بزن

محکم تر

بزن

زیبایی

میان خاکستری

انبوه زرد بروی سفید

پرتو خورشید به رخ ات

بکش حرکت رژ

لغزش دست

روی لب هایت

خط چشم

سبز

که شده است در چشمانت

بکش

تمام معشوقه هایت

تو همیشه آزادی

تن به عشق

تن به تن

سرخ می شود

حرف هایت

لب هایم

گونه هایم

بزن

محکم تر

بزن

لبخند سرخ ات را

آرام

تا قلبم تند بزند

لب هایم توی ذهنشان

خیس بشوند

لرزش دستانم

تو همیشه آزادی

اسماعیل قنواتی

panjere-abi — Tue, 15 May 2007 22:50:18 GMT

۲۳ اردی بهشت !

یادم رفت که متولد شدم یادم رفت یادت رفت یادش رفت

اردی بهشت را دوست نمی دانم

درست نمی دانم

و شاید همین کافی باشد

که بدانی

درست

نمی دانی

این هم یک شعر از من :

دندان نگیر

این سیب نرسیده است

این من هیچگاه نمی رسد

به دست

به درخت

دست به دست

آدم حشری تر از حشرات

دندان نگیر

این سیب نمی رسد

ولی این من

این آدم

در این حوا

فقط می کشد

نفس

سیب

دست

به دست

اسماعیل قنواتی

يك شعر ديگر از من

panjere-abi — Sun, 11 Mar 2007 08:44:18 GMT

يكي دارد روي گونه هايم

مي رقصد

دارد به نزديك روي لب هايم

گلويم

زندگيم

يكي دارد نداردم

دارم به او ضربه مي زنم

با دادنم

گرفتنش

دارم بلند آبشار مي زنم

تا قوس كمرش

چشمش نمي بيند

زيادي

دارم مژگانش را تر

روي اندامش مدادم

رام مي شود

دارم چهره ي معشوقم را

در ذهنِ كمم

زياد طراحي مي كنم

دارم نزنيد من جنازه ام

كه دراز در اتاق چرخ دارم

مي چرخم

كوتاه مي شوم

ثابت روي صندلي

بوسه

دوستت دارمي

ميان مان

مي چرخد

به شيشه ي پنجره

خيره مي زنم

شبيه قابي كه تصويرش

عوض مي شود

به من

به تصويري كه قابش

و او به بيننده اي كه تصورش

اتوبوس ، بوس ، بوس

كه درست روي تقاطع

آخرين بوسه ي لب هاي خشك مان

باكش خشك مي شود

روي لب هاي يكي

ترافيك مي زند

تا به مقصد نرسيم

همين

اسماعيل قنواتي